De homepages van Yahoo, Lycos en Excite stonden vol rubrieken, nieuws, beurskoersen, weerberichten en links. Google plaatste daar een wit scherm tegenover met één duidelijke handeling: zoeken.
Van gids naar index
In de vroege jaren van het web konden redacteuren nog veel sites met de hand indelen. Naarmate het aantal pagina’s groeide, werd dat onmogelijk. Crawlers namen het verzamelen over en zoekmachines bouwden grote indexen van woorden en pagina’s.
Alleen vinden was niet genoeg. De echte uitdaging was bepalen welk resultaat bovenaan hoorde. Google keek daarbij naar de structuur van links tussen websites. Een verwijzing kon worden geïnterpreteerd als een teken van belang, al telde niet iedere verwijzing even zwaar.
Eenvoud was niet alleen vormgeving. Het was een belofte: stel een vraag en ga verder.
De waarde van de eerste positie
Zodra zoeken de belangrijkste route naar websites werd, kreeg de rangschikking economische waarde. Bedrijven probeerden hoger te verschijnen, uitgevers leerden schrijven voor zoekmachines en advertenties rond zoektermen werden een enorm verdienmodel.
Van tien blauwe links naar antwoorden
Het zoekresultaat groeide uit van een lijst links tot een pagina met kaarten, afbeeldingen, video’s, winkels en directe antwoorden. Daarmee veranderde ook de verhouding met websites: de zoekmachine leidt bezoekers naar het web, maar probeert steeds vaker de vraag al op de resultatenpagina te beantwoorden.
